ما را ز درون خویش غافل کردن

انگار کسی به فکر ماهی ها نیست

                                            سهراب بیا که اب را گل کردن

اگر میدانستم پشت هر سلامی خداحافظی هم هست هرگز سلام نمیکردم اگر میدانستم پشت هر خنده ای گریه ای است هرگز نمیخندیدم اگر میدانستم پشت هر نگاهم رویت را برمیگردانی هرگز نگاهت نمیکردم

در یک روز بارانی با تو آشنا شدم رفتیم گفتیم خندیدیم چقدر خوش بودیم خیس شدیم و هنوز باران میبارید که از هم جدا شدیم تو به سویی رفتی و من به دیگر سو خیس شدیم و حالا وقتی باران میبارد نمیدانم بخندم یا گریه کنم زیر باران کدام خاطره را نگه دارم و کدام رابشویم.

من سکوت خویش را گم کرده ام  گم شدم در این هیاهو گم شده ام

من که خود افسانه می پرداختم  عاقبت افسانه مردم شدم

ای سکوت ای مادر فریادها ساز جانم از تو پر آوازه بود

تا در آغوش تو راهی داشتم چون شراب کهنه شعرم تازه بود

در پناهت بر غبار من شکفت تو مرا بردی به شهر یادها

تا در آغوش تو راهی داشتم چون شراب کهنه شعرم تازه بود

ای کاش گل بودی من از باغ می چیدمت

          یا که طلوع بودی و از پنجره می دیدمت

                 ای کاش چشمانت ضریحی داشت چون رنگین کمان

                         هر وقت باران میگرفت از دور می بوسیدمت.

زمانه گر خزان شود تویی بهار زندگی

                                    به پاکی دلت قسم که دل زتو نمیکنم

که تکیه گاه من تویی در این حصار زندگی